سازمان نظام مهندسی ساختمان کشور irceo

از سال ۱۳۵۲ با تصویب اولین قانون نظام معماری و ساختمانی، زمینه ایجاد سازمان‌های مهندسی در کشور فراهم شد. این قانون بسیار محدود بود و تنها به تشکیل سازمان اشاره داشت. در سال ۱۳۷۰ نخستین سازمان‌های استانی شکل گرفتند و به‌دنبال آن قانون آزمایشی ۱۳۷۱ تصویب شد که برای اولین‌بار به مقررات ملی ساختمان و کنترل فنی پرداخت و وظایف سازمان‌ها را گسترش داد. سرانجام در سال ۱۳۷۴ قانون جامع نظام مهندسی و کنترل ساختمان تدوین شد که سازمان نظام مهندسی ساختمان را با اهدافی گسترده‌تر تأسیس کرد. این سازمان با ساختاری شامل سازمان‌های استانی، هیئت عمومی، شورای مرکزی و شورای انتظامی فعالیت می‌کند و وظایفی چون ارتقای فرهنگ معماری، رشد حرفه‌های مهندسی، نظارت بر اجرای مقررات ملی ساختمان، دفاع از حقوق حرفه‌ای اعضا، تنظیم روابط مهندسان با کارفرمایان، مشارکت در کنترل و ارزیابی طرح‌ها، همکاری در زمان سوانح و ارائه خدمات کارشناسی به مراجع قضایی را بر عهده دارد.