به گزارش خبرنگار مهر، حمید نوری ظهر یکشنبه در نشست کارگروه اجرایی مدیریت جامع حوضههای آبخیز استان اصفهان با موضوع بررسی پدیده آب و هوایی النینو، اظهار کرد: امروز پذیرفتهایم که مقیاس اصلی برنامهریزی اکولوژیک باید حوضه آبخیز باشد و تا زمانی که از نگاههای محلی و دستگاهی عبور نکنیم، مدیریت جامع منابع طبیعی محقق نمیشود.
وی ادامه داد: جهان دیگر نمیتواند گرمایش جهانی را موضوعی حاشیهای بداند؛ توسعه انسانی بدون سلامت اکوسیستمها به توسعه پایدار نمیانجامد.
رئیس مرکز بینالمللی مدیریت جامع حوزه آبخیز و تنوع زیستی در مناطق خشک و نیمهخشک درباره پدیده النینو گفت: مسئله فقط وقوع این پدیده نیست، شدت آن و همزمانی با شرایط جدید اقلیمی است.
نوری خاطرنشان کرد: امروز النینو با افزایش دما، کاهش رطوبت خاک، تنش پوشش گیاهی و فشار مضاعف بر منابع آب همراه است و همین موضوع پیامدهای آن را تشدید میکند.
وی با اشاره به تحلیلهای اخیر درباره ایران افزود: نشانههایی از افزایش بارش در بخشهایی از کشور بهویژه زاگرس و بالادست حوضههای آبریز اصفهان دیده میشود و احتمال تقویت ذخایر برفی در چهارمحال و بختیاری نیز مطرح است.
رئیس مرکز بینالمللی مدیریت جامع حوزه آبخیز و تنوع زیستی در مناطق خشک و نیمهخشک تصریح کرد: با این حال نباید این شرایط را به معنای پایان خشکسالی یا سال پربارش سراسری تعبیر کرد زیرا الگوی بارش ایران تحت تأثیر پدیدههای دورپیوند متعددی است.
دادهمحوری و مشارکت محلی دو شرط تاب آوری است
نوری تاکید کرد: در مدیریت بحران، شناسایی خطر بهتنهایی کافی نیست. میزان در معرض بودن، آسیبپذیری و تابآوری باید همزمان بررسی شود. دستگاهها باید دادهها را به اشتراک بگذارند تا تصویر مشترک و قابل اتکا برای تصمیمگیری شکل بگیرد.
وی کمبود داده و پایش مستمر را از ضعفهای جدی دانست و گفت: باید از دادههای مستقیم و نیابتی از جمله تصاویر ماهوارهای استفاده کرد. پروژهها باید بر اساس اولویتهای واقعی مانند فرسایش، سیلاب، لغزش، فرونشست و تخریب سرزمین تعریف شوند و در کنار کارهای سازهای، عملیات بیولوژیک و بیومکانیک نیز جدی گرفته شود.
رئیس مرکز بینالمللی مدیریت جامع حوزه آبخیز و تنوع زیستی در مناطق خشک و نیمهخشک خاطرنشان کرد: مدیریت جامع حوضه آبخیز بدون دانش و حضور جوامع محلی به نتیجه نمیرسد.
نوری با بیان اینکه باید از اعتبارات محرومیتزدایی، خیران، مسئولیت اجتماعی و مشارکت مردم بهره برد، گفت: در بسیاری از موارد، پیشگیری از تخریب بسیار مؤثرتر و کمهزینهتر از احیای پس از تخریب است.
